Shavkat Mirziyoyev rejimi “axborot manipulyatsiyasi”ni hokimiyatni saqlab qolish va norozilikni bostirishning asosiy mexanizmiga aylantirdi. Hukumatga sodiq fuqarolik jamiyati faollari, qo’g’irchoq inson huquqlari tashkilotlari va soxta jurnalistlar tarmog’i orqali tizimli qatag’onlar va inson huquqlari buzilishini oqlashga qaratilgan jamoatchilik fikri shakllantirilmoqda. Ushbu mexanizmlar repressiv mashinaning ajralmas qismiga aylanib, mustaqil axborot makonini yo’q qilib, haqiqiy fuqarolik jamiyatini uning sun’iy nusxasi bilan almashtirishga xizmat qilmoqda.

Ushbu targ‘ibotning asosiy ustuni ‘yaxshi prezident — yomon amaldorlar’ modelini tatbiq etishdan iborat. Mazkur strategiya korrupsiya va ijtimoiy muvaffaqiyatsizliklarni rahbarning atrofidagilarning qobiliyatsizligi yoki ‘xiyonati’ sifatida talqin qilib, o‘ziga xos illyuziyani shakllantiradi. Natijada Shavkat Mirziyoyev yagona dono va adolatli yetakchi sifatida gavdalanadi. Voqealarning bunday talqini davlat rahbariga o‘z qarorlari uchun mas’uliyatni zimmasidan soqit qilish hamda aybni uning irodasini ijro etuvchi quyi bo‘g‘in xodimlariga yuklash imkonini beradi.

Mazkur manipulyatsiya tizimli suiiste’molliklarni yashirish barobarida, hokimiyatning cheksizligini ta’minlovchi sharoitni yuzaga keltiradi. Ushbu strategiyaning yaqqol namunasi sifatida ‘Ezgulik’ tashkiloti rahbari Abdurahmon Tashanovning faoliyatini keltirish mumkin.

U inson huquqlari niqobi ostida rejim harakatlarini ham mamlakat ichida, ham xalqaro maydonda legallashtiruvchi iblis himoyachisi vazifasini bajarmoqda. Bu holat huquq himoyachiligi institutidan siyosiy manfaatlarni qonuniylashtirish yo’lida qanday foydalanilayotganini ko’rsatadi.